Osepa op babybezoek bij Jandino Asporaat © Ramsay Soemanta

Sinds de dag dat oud-stagiaire Leonise het youtube-filmpje van Jandino Asporaat liet zien waarin hij vertelt over zijn neef Onji, ben ik een groot fan. Geweldig hoe hij zijn ervaringen recycled tot pure comedie. Anderhalve maand geleden kregen Jandino en zijn vriendin een zoontje, Elijah. Gevolmachtigde minister Sheldry Osepa ging op kraambezoek en gaf de kersverse ouders een dushi baby t-shirt van shirts&words cadeau.
Uiteraard zijn we supervereerd!

A6 flyers voor Mensing’s Caminada ontworpen door Memento Vivi

In deze dynamische tijd van PSP3 en Ibox lijkt er soms geen plaats meer te zijn voor het ouderwetse mens-erger-je-niet. Gelukkig behoren deze familiesfeerverhogers niet geheel tot de vitrine van museum-artikelen. Misschien verbaast dit je, maar de leukste familiespelletjes zijn nog gewoon verkrijgbaar in de winkel. Ook op Curacao. Mensing’s Caminada heeft nu zelfs een Paasactie lopen waarbij je 10% korting krijgt op de populaire gezelschapsspelletjes en puzzels.

De 10%-korting-op-gezelschapspelletjes-en-puzzels-actie loopt nog tot 29 april 2011. Dus, gauw naar Mensing’s Caminada op de Schottegatweg zodat je je Paasdagen gezellig monopoliënd of ganzenbordend kan doorbrengen.

{opdrachtgever} Mensing’s Caminada
{opdracht} ontwerp flyer Paasactie
{datum} april 2011
{bijzonderheden} Zowel de vormgeving en de illustraties zijn door Memento Vivi gedaan.

Nathan en Juni van Orguyo FC tijdens de baaidag op 16 april 2011

Orguyo FC, een jeugdvoetbalvereniging uit Brievengat, is op 28 februari 2010 opgericht met het doel de jeugd in de buurt te laten voetballen. Orguyo heeft op dit moment zo’n 40 leden, kinderen tussen de 5 – 13 jaar oud. Dankzij de vele sponsors, waaronder shirts&words, is er in één jaar tijd veel bereikt; de vereniging heeft uniformen, voetbalschoenen, oefenmateriaal en ballen.

Gisteren, op zaterdag 16 april 2011, hield Orguyo FC ter afsluiting van het competitiejaar een baaidag met BBQ op het strand van Caracasbaai. Dankzij donaties was het een geslaagde dag geworden waar de kinderen enthousiast vliegerden, zwommen, voetbalden en veel hamburgers en saté’s aten.

Meer foto’s van de baaidag staan op de Facebook-page van shirts&words

T-shirts die shirts&words gedoneerd heeft aan slachtoffers van Tomas

In de nacht van maandag 1 november en dinsdag 2 november 2010 ging de tropische storm Tomas over Curacao. Tomas bracht vele stortbuien die uren aanhielden. Grote delen van Willemstad, zoals Mahaai, Cas Cora, Koraal Specht, Saliña en Zeelandia, kwamen onder water te staan. In sommige huizen, bedrijven en winkels stond het water een meter hoog. De schade is enorm. Sommige bewoners zijn echt alles kwijt.
Jolijn Dijkman van Stichting Vormingscentrum voor Jeugdwelzijn op Santa Rosa is een kleding-actie gestart. Ons kledingmerk shirts&words heeft al een doos t-shirts gedoneerd.

Wil jij ook goede kleding, zonder scheuren en vlekken, doneren? Je kunt kleding afgeven tot maandagmiddag 15 november 2010 op het kantoor van Memento Vivi. Bel eerst tijdens kantooruren even naar 738 48 57 om een afspraak te maken. Wij zorgen ervoor dat het bij Jolijn terecht komt.

De oktober editie van Cpost toont zich aan haar lezers met een gloednieuw gezicht.
Er is hard gewerkt aan de stuctuur van het magazine om de lezer nog meer mogelijkheden te bieden. Met name waar het gaat om de interactie tussen de makers van Cpost en de doelgroep.

Vanaf nu is het mogelijk om direct te reageren op een aantal artikelen. Er is een zoekfunctie ingebouwd om het lezers gemakkelijker te maken gericht te zoeken naar informatie. En het magazine is geoptimaliseerd voor zoekmachines waardoor Cpost nog steviger op de kaart staat.

Daarnaast is er in deze editie een lezersenquete geplaatst om enerzijds het lezersprofiel beter vast te stellen en anderzijds te ontdekken wat de interesses zijn van de lezers. Zodat Cpost haar doelgroep –de Curacaoliefhebber- nog beter kan bedienen.

Cpost online magazine is geheel gratis en te vinden op www.cpost.nl

Inhoud Cpost editie oktober 2010
Deze editie toont o.a. het Curacaogevoel van Caroline Castendijk, een impressie van de Sint Annabaai met een schitterende fotoserie van Bea Moedt en een reportage over Alcolado Glacial, de gifgroene verkoeling in een flesje dat elke Curacaoënaar kent. En de vele vaste bijdragen van het Cpost-team.

Achtergrondinformatie Cpost
Cpost | Curacao op haar best wordt sinds vier jaar eens in de twee maanden samengesteld door een enthousiast team van Curacaose professionals. Het is een online magazine met verrassende foto’s, kleurrijke verhalen, positieve informatie en interessante weetjes over Curacao voor alle Nederlandslezende Curacaoliefhebbers, wonend op Curacao, in Europa of in de USA. Verblijvend op Curacao, in Nederland of ergens anders op de wereld. Het is geheel gratis zonder betaalde advertenties of sponsors. Iedereen die bijdraagt aan Cpost, werkt belangeloos mee.  Abonnee worden van Cpost is gratis en kan door het formulier in Cpost in te vullen. De abonnee ontvangt dan automatisch bericht als er een nieuwe editie online is geplaatst.

Het doel van Cpost is
• een bijdrage leveren aan een positieve beeldvorming van Curacao en het Papiamentu;
• een brug vormen tussen Curacaoliefhebbers in Nederland, op Curacao en elders in de wereld;
• informatie geven over het leven op Curacao en over Papiamentu;
• het internationale karakter en de verwevenheid tussen culturen op Curacao belichten;
• lees- en kijkmomenten bieden die Curacaoliefhebbers elders weer even ‘thuis’ brengen en Curacaoliefhebbers die al thuis zijn een extra -nieuwe- beleving van het eiland geven.

In oktober 2006 begon Cpost als brief van Webwinkel books.an die verstuurd werd naar haar klanten. In deze brief vertelde books.an over haar nieuwe producten, ging Elodie op zoek naar het Curacaogevoel en schreef Memento Vivi over haar motto. Tijdens de derde editie van Cpost werd de opzet compleet aangepast. Van een brief groeide het naar een online magazine, waar de nadruk vooral op Curacao en de foto’s kwam te liggen. Anno 2010 hoopt Cpost bij elke uitgave te verbeteren.

Online magazine Cpost maakt optimaal gebruik van social media. Het is te vinden op Facebook, Twitter en Hyves om haar lezers te bereiken.

Achtergrondinformatie initiatiefnemers en makers
Online magazine Cpost is een initiatief van Memento Vivi _ grafisch ontwerpbureau i.s.m. auteur Elodie Heloise. Zij worden bijgestaan door een team van Curacaoliefhebbers die op een vrijwillige en belangeloze basis teksten en foto’s aanleveren. Dit team bestaat onder andere uit Susanne van Sambeeck, Roy Evers, Charlotte Doornhein, Pien Ackermans, Bea Moedt, Samantha de Vries, Theo Reichgelt en Maria Muller.
Daarnaast zijn er nog een aantal actieve lezers die regelmatig tips mailen.

Irèn Nooren kwam in 1990 samen met haar Curacaose partner – die toen in Nederland studeerde – voor de eerste keer op Curacao. Hoewel er vanaf dat moment plannen waren, duurde het tot 2002 voor zij met haar man en drie kinderen naar Curacao emigreerde. Een paar maanden na de verhuizing richtte zij Memento Vivi _ grafisch ontwerpbureau op. Curacao is voor Irèn het eiland met een grote variëteit aan landschappen, mensen, religies en activiteiten. Die diversiteit van Curacao is wat haar aantrekt. Zelf is ze graag veelzijdig bezig; ontwerpen voor print en internet, fotograferen, schrijven, illustreren en uitgeven van grafische producten zijn haar favoriete activiteiten. Eind juli 2006 startte zij met Webwinkel books.an om haar Curacao producten – kalenders van Curacao en het cadeauboekje ‘Herinneringen aan Curacao’ – te verkopen in Nederland. Om meer bekendheid te geven aan de webwinkel begon ze in oktober 2006, in samenwerking met Elodie Heloise, Cpost.

Elodie Heloise is creatief schrijfster. Ze woont en werkt op Curacao, het eiland waar ze opgroeide en definitief naar terugkeerde in 2003. In haar eerste boekje ‘Herinneringen aan Curacao’ heeft ze haar liefde voor het eiland opgeschreven. Elodie  maakt portretten van ‘gewone’ Curacaoënaars voor het Antilliaans Dagblad, schrijft voor online magazine Cpost en werkt momenteel aan een roman.

Vandaag vond de begrafenis van Mervyn Malan in Zuid Afrika en de herdenkingsdienst op The Curacao Ostrich Farm plaats.

Zoals ik in het vorige bericht al schreef, heeft Malan indruk op me gemaakt. Uiteraard heb ik me de afgelopen dagen afgevraagd waarom zijn overlijden me dieper raakte dan ik had verwacht. Hij was immers slechts één van mijn klanten, voor wie ik zo nu en dan een opdracht deed. De laatste jaren had ik nauwelijks contact met hem. De begeleiding van de opdrachten voor de The Curacao Ostrich Farm deed zijn vrouw Maria. En Brigitte en Chris waren mijn contactpersonen bij The Curacao Aloe Vera Plantation. Zo communiceerde het een stuk makkelijker ;-)

Natuurlijk zijn er momenten dat ik me als grafisch vormgever heb afgevraagd of het beroep van grafisch ontwerper wel uitdagend genoeg is. Wel, ik kan je zeggen, als je een klant als Malan hebt, hoef je je daar absoluut geen zorgen over te maken. Onderstaande verhaal speelt zich af ergens in december 2005.

Het was een drukke periode, nu heb ik altijd veel te doen. Als dat niet het geval zou zijn, zou ik wel iets verzinnen om druk te zijn. Het is mijn manier van overleven. Maar nu had ik het druk met BETAALDE opdrachten!!! YESSSSSSS!!! Ik was de hele tijd boekjes aan het maken. Dat was wat ik echt wilde doen. Maar het gaf helaas veel stress. Op zich was het goed te doen, maar er kon niets tussendoor komen of het zou fout gaan.
Zo ook op een middag. Ik had mijn werk netjes ingepland en lag goed op schema. Tot er een klant belde met de vraag om even iets snel aan te passen. Het was een klein dingetje, zei ze. Dat iets had grote spoed. Enfin, mokkend stemde ik toe om het iets aan te passen. Maar het was niet een klein dingetje, uiteraard niet. Alles ging mis! Mijn mac crashete. (Voor de ingewijden, het was een Word-document met typogrammen en dat wil mijn Wordversie niet aan {crash}, toen ik ‘m in Quark laadde {jaaah in 2005 werkte ik nog met dat onding wat Quark heette}, klikte ik op de verkeerde optie en waren al mijn typogrammen overschreven… @#$#^%$%^&#@ of misschien meer in de stijl van Malan ‘F**KING ….’ } Met wat noodgrepen kreeg ik het voor elkaar, maar mijn hele schema lag aan diggelen. En ik moest nog naar The Curacao Ostrich Farm.

Nu moet ik je vooraf eerlijk vertellen dat ik in het normale leven Harry Potter al te eng vind om naar te kijken en me maar al te graag opoffer om braaf bij de kinderwagen, jassen en tassen te blijven als de familie in een meest onschuldig achtbaantje kruipt.

Op weg naar de farm blijkt dat alle sjofels mijn weg hebben uitgekozen om juist daar om vier uur ’s middags te gaan cruisen. Opgefokt en totaal ontstemd kom ik ruim een kwartier te laat aan {okay what’s new – ik kom immers altijd een paar minuten laat}.
Even later probeer ik vol vertrouwen maar half rennend de grote passen van Malan met een bak vol vlees bij te houden. Malan – toen al door mij geliefd om zijn eeuwige botte en afgebeten manier van doen en bewonderd om zijn enorme ondernemingslust – is niet in een goed humeur. Onderweg sputter ik nog iets over een zon die niet schijnt, maar dat is tegen dovenmansoren. Malan banjert voort en ik, zo volgzaam als ik ben, doe hetzelfde. We komen bij het hok van de krokodillen. We gaan naar binnen. Hij voorop. Ik wil de poort netjes sluiten, maar Malan beveelt me over een laag hekje te springen dat de kooi in tweeën verdeelt. “Die” terwijl hij wijst naar een aansnellende krokodil, “is gevaarlijk!”. Ergens in mijn achterhoofd vraagt een klein onnozel stemmetje “hoezo gevaarlijk, hij bijt toch niet?” Geen tijd. Opeens gaat het snel. Van alle kanten komen er krokodillen. Ze lijken uit de waterbak te vliegen. Onze kant op. “Mijn God” denk ik “hoeveel zijn het er eigenlijk?” Snel zie ik dat het er ‘maar’ drie zijn. Eén, de agressieveling, aan de linkerkant bij de poort en twee aan de rechterkant van het hekje waar wij staan. Waarvan er één recht op mij af komt. Ik denk niet meer. Iets zegt me dat ik me niet moet verroeren. Ik blijf stil. Zonder één beweging staar ik naar het dier dat op mij af komt gerend. Alsof ik zo zijn gedachten kan beïnvloeden. Tssss. Malan stampt ondertussen vloekend en tierend, zoals ik van hem gewend ben, in de andere hoek van het gedeelte. Het logge beest voor me vermindert vaart en, op een afstand van een metertje of twee van mij verwijderd, werpt hij me nog een blik toe om zich vervolgens om te draaien. Vol enthousiasme stort hij zich in de rondedans van zijn broeder en Malan die hier en daar een stuk vlees neer smijt.
Ik ben weer bij zinnen. Het flitst door me heen, ik ben hier om te fotograferen. Hup, het werk roept. Ik ga op mijn hurken zitten en probeer het tafereel te volgen. Het gaat zo snel. Mijn camera heeft moeite met scherp stellen, want de zon laat zich nog steeds niet zien. “Dit gaat fout” vloekt Malan “Rennen, eruit!” Ik kijk naar de poort en naar de gevaarlijke die nu halverwege zijn gedeelte is. Hij heeft nog niets gegeten, bedenk ik me. Ik kijk naar Malan die op me af komt met twee krokodillen achter zich aan. Zijn bak is leeg.
Het volgende moment sta ik weer buiten. Hoe ik daar ben gekomen weet ik nog steeds niet. Mijn hart pompt en mijn adreline-gehalte heeft nu echt zijn maximum bereikt.

“En heb je iets?” zonder het antwoord af te wachten mompelt Malan iets over meer vlees halen.

Ondertussen zijn er toeschouwers bij de kooi gekomen. Ook Maria die fijntjes opmerkt dat ik vorige week nog stellig zat te beweren dat ik noooooit in een kooi met krokodillen zou stappen. Opeens herinner ik me ook hoe ze vertelde dat de slager het vlees veilig van ACHTER het hek de kooi ingooit.
Malan is terug met een nieuwe bak vlees. En met het ‘gemak’ van de eerste keer betreed ik met hem voor de tweede keer de kooi. Ik zie dat G. bij de ingang blijft staan in het gedeelte van de agressieveling. Dat geeft me een veilig gevoel. Niet dat hij iets kan doen, maar ergens denk ik dat hij me kan waarschuwen als het mis gaat. Het is altijd fijn om dat vooraf te weten.
De beesten zijn nu wat minder hongerig en wat rustiger. Het fotograferen gaat nu wat beter en ook de zon is Godzijdank komen kijken.

Op weg naar huis realiseer ik me wat ik heb gedaan in een vlaag van totale verstandsverbijstering. Het was een hele aparte ervaring zo gewoon op een doordeweekse dag. Maar, eh, niet voor herhaling vatbaar.

Nu, zo’n vijf jaar later, is dit nog steeds mijn meest indrukwekkende ervaring als grafisch vormgever. Na deze ervaring kon Malan niet meer stuk bij mij. Malan wist me steeds weer uit te dagen om dingen te doen, waarvan ik dacht dat ik dat nooit zou durven of zou kunnen. Maar elke keer lukte het me toch {voornamelijk tot mijn eigen feestvreugde}. Ik zal zijn ‘jij moet dat doen’ missen.

Mijn compassie gaat naar zijn vrouw Maria en zijn dochters Mandy en Claire, want zij zullen een zeer bijzonder persoon moeten gaan missen. In gedachten wens ik hen veel sterkte toe bij de verwerking van dit verlies.

Het promotieteam van shirts&words op de top van de Christoffelberg

De 375 meter hoge Christoffelberg beklimmen, een kleine opgave, zeker als je net als ik niet sport. Samen met het promotieteam van shirts&words [Stephanie, Inge en Serge] heb ik op 30 juli 2010 de hoogste berg van Curacao beklommen.

‘s Ochtends vroeg, de wekker stond echt veel te vroeg – maar het was nodig,  gingen we met gympen aan – iets wat ik al meer dan een half jaar niet aan mijn voeten gehad had en nu weet ik weer waarom: warm! – richting Bandabou, het westelijk deel van Curacao. Daar stonden we dan bij de ingang van het Christoffelpark. Kaartje gekocht en met de auto voor de slagboom. Gelijk daarna begon het avontuur al, met de auto rijden naar het begin van de berg. Heuvel op, heuvel af en onszelf afvragen:zullen we de volgende heuveltop wel gaan halen. Gelukkig ons auto liet ons niet in de steek. We kwamen vlot bij de parkeerplaats onderaan de Christoffelberg aan.

Lopen
“Oh, hij is toch wel hoog!”, was het eerste wat ik dacht toen we uit de auto stapte. Geen weg meer terug! In het begin van de klim dacht ik: “is dit alles? Dit houd ik makkelijk vol zo… tot we in het beboste gedeelte kwamen. Daar voelde ik dat het een stuk benauwder werd. Ongemerkt begon de weg langzaam te stijgen. Hoe verder we gingen, hoe benauwder het werd. Een korte rustpauze met veel, veel water deed wonderen. Voor mij was dit gedeelte het minst leuk.

Klauteren
Het tweede deel van de klim vond ik een stuk prettiger. Het pad werd steeds steiler. Het lopen werd klauteren. Het gedeelte na het beboste gedeelte werd meer open. Hier konden we van het uitzicht genieten. Het uitzicht gaf me het gevoel dat we al heel ver waren, bijna bij de top. Niet dus! Toen we goed naar boven keken, zagen we dat we pas op de helft waren. Dat was even balen, maar niet minder leuk, hoor. Want het leukste moest nog komen!

Klimmen
Het derde deel van het beklimmen van de berg is het klim-gedeelte. Dit herkende ik van twee jaar terug. Ik vertelde tegen de anderen, die de berg voor de eerste keer beklommen, dat we hier echt zouden moeten gaan klimmen en ik bedoelde ook écht klimmen. Ze keken me even aan met een vragende blik. Maar ze merkte het snel genoeg zelf. Met voeten én handen. Steeds zoekend naar houvast en ervoor zorgend dat we met twee ledematen (of twee voeten of een hand en een voet) de berg ‘vasthielden’ om je evenwicht goed te kunne bewaren. Hoogtevrees of angst was er in dit gedeelte om te overwinnen. Zeker het stukje waar we tussen een kloof van rotsen moesten klimmen. Geloof me, je kunt er ook overheen, maar de metersdiepe afgrond grijnst je toe. Okay, het klinkt nu enger als het misschien is. Het is echt wel te doen. Of misschien moet je voor dit gedeelte heel jong zijn; kleine kinderen – van amper vier jaar oud – klimmen als onbezonnen aapjes naar boven. Okay, het is best frustrerend om door dat soort ‘aapjes’ ingehaald te worden ;-)

Boven op de berg kwam de opluchting: “We zijn er, we hebben het gehaald!!!” We konden rustig bijkomen en genieten van het windje wat daar waaide. Helaas voelden we die tijdens het klimmen niet door de dichte bebossing. Het uitzicht op de top was ondanks de lichte bewolking prachtig. We konden een heel stuk richting het oosten van Curacao kijken. In de verte zagen we Willemstad liggen. Richting het westen zagen we het eind van het eiland. Ook al had ik de boka’s {inhammen of baaien aan de noordkant van het eiland} al meerdere keren van dichtbij gezien, van deze hoogte was het toch weer heel anders. Het was echt schitterend om vanaf de berg te zien hoe de zee omhoog kwam en tegen de rotsen sloeg.

Aan alle dingen komt een eind, ook aan het genieten van het uitzicht en het maken van de vele foto’s tijdens de klim en boven op de berg. De terugreis werd ingezet. Deze ging mij makkelijker af. In een veel kortere tijd waren wij weer beneden. De toer zat er op.
Herinneringen aan de klim: een heleboel foto’s, een filmpje en de herinneringen zelf!

Tips om de Christoffelberg te beklimmen:
• Begin vroeg, ik bedoel echt vroeg. Het beste is om voor acht uur te starten op de berg, dan is het nog niet zo warm. Het park sluit op maandag tot zaterdag om 15:30u en zondag om 14:30u.
• Draag goede, stevige schoenen aan die vies mogen worden, bijvoorbeeld gympen.
• Heb je een lichte, snel verbrandende huid? Smeer je goed in met zonnenbrandcreme.
• Neem veel water mee, je zweet veel en raakt dus snel vocht kwijt.
• Zorg dat je iets te eten mee neemt. Het is heerlijk om op de top te ‘picknicken’ {je troep wel weer mee naar beneden nemen s.v.p.}!
• Geniet van de klim.
Heb jij de Christoffelberg ook beklommen? Reageer op dit bericht en vertel over jouw ervaring. Ook tips om de klim naar de top van de Christoffelberg makkelijker te maken, zijn zeer welkom!

Wil je onze klim meemaken, bekijk het youtube-filmpje: Het promotieteam van shirts&words beklimt de Christoffelberg

Ben je op zoek naar t-shirt met dushi, rilèks, hopi great of legumai? Kijk dan op de website naar de winkels die de t-shirts van shirts&words verkopen.

Foto’s van de baaidag van voetbalclub Orguyo uit Brievengat

Zaterdag had voetbalclub Orguyo een baaidag georganiseerd voor haar leden. De kinderen werden in Brievengat opgehaald en met de hulp van een aantal ouders naar Tera Kora gebracht. Hier kreeg het U10-team {kinderen tot 10 jaar} een voetbaltraining en speelde het U11-team  een voetbalwedstrijd tegen het team van Tera Kora. Na de wedstrijd had Tera Kora een verrassing voor de jongens van Orguyo; elke voetballer kreeg een voetbalboek van het WK 2010 en een petje.
Daarna gingen de jongens naar het strand van Santa Cruz, waar ze konden zwemmen en een BBQ kregen aangeboden.

Als shirtsponsor was ik op deze dag aanwezig. Het was super om de blije gezichten van de kinderen te zien. Vooral toen de coach op het voetbalveld van Tera Kora riep dat ze nu naar de baai zouden gaan. Enthousiast riep ze in koor: “Nos ta bai landa!!!” En dat deden ze. Ze waren niet uit de zee te krijgen. Het was geweldig om te zien hoe een groep jongens zo kan genieten van de Caribische Oceaan en lol kan hebben met elkaar. Uiteraard is het een enorme organisatie om zo’n dag te organiseren en toezicht te houden op de circa dertig jongens en één meisje – niet alle jongens kunnen zwemmen -. Anders zou ik vooorstellen om elke week met hen naar de baai te gaan.

shirts&words is de shirtsponsor van voetbalclub Orguyo uit Brievengat {Curacao}
*Nos ta bai landa is Papiamentu. Het betekent: we gaan zwemmen.

Vanaf 19 augustus 2010 is Samantha de Vries voor twee dagen per week assistent-ontwerper bij Memento Vivi _ grafisch ontwerpbureau. Samantha heeft in 2008 stage gelopen bij Memento Vivi en zal tot half november 2010 de blogs van shirts&words, Cpost mi-beibi.com en Webwinkel books.an gaan bijhouden. Daarnaast zal zij meehelpen met de ontwerpopdrachten.

Meer over Samantha kun je lezen op de pagina ‘Over Samantha de Vries‘.

Orguyo FC U11 – de voetbalvereniging uit Brievengat die we sponsoren met shirts&words – speelde gisteren haar eerste oefenwedstrijd van het nieuwe seizoen. Dankzij een Bredase inzamelingsactie konden de jongens van Orguyo {Papiamentu voor trots} nu ook op voetbalschoenen spelen. En het had resultaat. Er werden twee wedstrijden gespeeld. De eerste wedstrijd tegen CVV Willemstad U11a eindigde in een gelijkspel. De tweede wedstrijd tegen CVV Willemstad U11b eindige in een winst voor Orguyo: 5-1.

Uiteraard hoeven we niet te vermelden dat we trots zijn op ‘onze’ jongens.